Belum lagi jumpa apa-apa bentuk keajaiban datang masa raya, masih sama macam raya-raya yang lepas. Kosong. Yang pasti tak ada muncul super hero San Goku datang rumah cari dragon ball yang ke 4 dalam balang kaca kuih raya. Belum lagi. Semua nya masih sama. Raya yang bosan. Tapi paling utama cerita dia. Raya yang penat. Patut ubah ucapan kepada ini. Selamat Hari Penat kepada semua rakyat-rakyat. Ha macam itu bentuk dia.
Aku tak paham kenapa segelintir umat sanggup ia-ia demi raya. Raya bagi kau apa? Raya hanya satu medan kemenangan setelah sebulan puasa. So apa kena mengena kena beli sofa baru bila nak raya?. Kerut kening.
Aku rasa cukup kita sembahyang raya, takbir sama, lawat kubur, maaf-maaf. Maaf-maaf-an pakai sarung dan tshirt pun bukan jadi masalah dalam parlimen kan?
Paham tak warga bumi setiap kali raya aku rasa apa perkara asas tak semua nya kena. Keji kan. Benda utama dah set dalam urat selirat otak ni cuman satu. Emosi manusia berubah-ubah masa raya. Itu satu nya. Contoh paling dekat Abah. Abah manusia biasa. Dia ada pelbagai emosi yang kita sebagai anak tak boleh jangka. Walau kau kerja kerajaan sekali pun. Kau tak boleh jangka akan emosi dia yang kadang babi buta.
Pesen emosi macam mana abah ni biar kami anak-anak semat dalam selirat hati.
